Stadsgezicht Lakenverwersbrug-Choorstraat

In deze panoramische tekening combineer ik momenten en perspectieven. Ik verplaats me door de ruimte, kijk omhoog en omlaag, en leg een omgeving vast die continu verandert.

Mijn stadsgezichten zijn geen fotorealistische weergaven, maar ervaringen. Je beweegt, denkt, associeert en herinnert. Alles is in beweging; de stad danst.

KWALITEIT

De editie is van hoge kwaliteit en voldoet aan het kwaliteitskeurmerk ‘Certified Art Giclée’.
Iedere afdruk is door mij persoonlijk gesigneerd, genummerd en voorzien van een blindpreeg. De preeg is een afdruk van mijn signatuur in reliëf.
Iedere reproductie gaat vergezeld van een uniek Certificaat van Echtheid.

OP ZOEK NAAR TATTOOS DOOR JAN VAN DER MAST

Het is een zonnige zaterdagochtend. Mark legt de laatste hand aan zijn panorama van de Lakenverwersbrug. Hij heeft er 82 uur aan getekend. Zijn ogen dwalen over de tekening. Een dak aan de Verwersdijk moet nog worden gedetailleerd. Hij vertelt op zoek te zijn naar tattoos. De passanten op de tekening met blote armen en benen hebben geen tattoos. Dat is niet conform de werkelijkheid. In de panorama’s van Mark zijn altijd trends te bespeuren: de selfiesticks (inmiddels verdwenen), een handhaver op een segway, toiletpapier hamsterende mensen in corona-tijd… Eventjes laat Mark zien hoe mensen op straat in hun mobiel spreken, daarbij het toestel schuin voor zich uit houdend. Een nieuwe trend! Ondertussen loopt een echtpaar voorbij waarvan een groot deel van hun huid met inkt is versierd. Ik moet denken aan het verhaal van de tatoeëerder van ‘015 Tattoo’ op de Ezelsveldlaan. In zijn winkel kwam een vader langs met een zoon van 16 jaar. De bedoeling was dat de zoon een ram op zijn rug kreeg, zijn sterrenbeeld. De tatoeëerder liet een ram-ontwerp zien van 20 x 10 cm.‘Nee, groter! Dat moet veel groter!’ zei de vader. De tatoeëerder ging vrolijk aan de slag. Na een half uur kwam er een vrouw de winkel binnen gestormd. Ze was woest én in tranen! Het was de moeder. De vader had dit zonder overleg bekokstoofd. Het ging om een gescheiden echtpaar. Dat werd een enorme scène in de winkel. 
Mark vertelt dat hij voor grap een keer een tattooshop binnenliep met zijn nog twee jonge kinderen en zei: ‘Doe bij allebei maar een Nijntje op de arm.’ De man van de winkel was stomverbaasd en zei: ‘Maar … eh dat mag helemaal niet! Ze moeten 16 zijn. Dat is wettelijk vastgelegd.’ ‘O,’ zei Mark, ‘is dat zo? Dan kom ik over tien jaar wel terug.’

Ik geniet van het getekende panorama en ontdek prachtige, geestige details. Ook een drama van een container die in de gracht ligt en een man die in het water staat en het gevaarte eruit probeert te krijgen. Het is een volle tekening geworden. Mark ziet namelijk steeds meer. ‘Ja, het is keuzes maken. Waar leg ik de grenzen? Teken ik de weerspiegeling in het water of de ramen? Nee. Anders wordt het te vol.’ 
Op de hoek van de Choorstraat is het fraaie pand van Papillon. Eigenaar Ruud Ronteltap staat ook op de tekening. Naast zijn pand is hij in de weer met dozen. Mark kent Ruud. De man weet veel van deze plek, omdat zijn winkel er al sinds 1972 zit. Daarvoor was het een sigarenwinkel. Ruud zelf werkt er met zijn vrouw Imelda sinds 1978: ‘Vroeger verkochten we allemaal losse kruiden waarvan we geneeskrachtige kruidenmengsels maakten. Toen waren er ook nog een aantal artsen die daarmee werkten en recepten op basis van kruiden voorschreven. We hadden wel zo’n 150 kruiden op zolder die we met de hand mengden. Dat doen we nu niet meer en die artsen heb je nu ook niet meer,’ zo vertelt hij. ‘Nu verkopen we gestandaardiseerde extracten waarvan de kwaliteit veel beter te controleren is. Met kruiden verschilde dat sterk, afhankelijk van de oogst.’ De hoestdrank van Papillon was heel populair. Die maakte Ruud zelf. 

Dat kostte hem twee dagen. ‘De eerste dag ging een grote ketel op het vuur, met daarin 15 kilo gesneden uien en wat kruiden. Vervolgens gingen de uien eruit en werd er iets van 20 kilo suiker aan toegevoegd om te conserveren. De tweede dag besteedden we aan het vullen van flessen. Het was een hele goede hoestdrank voor allerlei vormen van hoest.’ 
Een ander smakelijk verhaal van Ruud betreft een bijzondere ontmoeting in zijn winkel: ‘Op een dag liepen twee oude mannen, van in de tachtig, de zaak binnen. Ze vertelden hier in dit pand gewoond te hebben als kinderen. Ze vroegen boven rond te mogen kijken om een weddenschap te kunnen bepalen. Natuurlijk mocht dit. De weddenschap zat zo: Eén van hen beweerde dat je vanuit zijn oude kamer de klok van de Oude Jan kon zien en dat hij zo de tijd wist vroeger. De ander betwijfelde dit en zo ontstond de weddenschap. ‘Het bleek dat je inderdaad vanuit dat raam de klok van de Oude Jan kan zien.’ 
 Inmiddels is het twaalf uur. De klok van de Oude Jan beiert. Ik stroop de mouw van mijn T-shirt op en laat Mark mijn tattoo zien. Het is Lucky Luke, de rechtschapen cowboy. Als kind verslond ik de strip en werd Luke mijn held: de man die sneller kon schieten dan zijn schaduw. 
Mark gniffelt, pakt een dunne fineliner en tekent op de linkerarm van de blonde dame op de brug dezelfde Lucky Luke. 
 
Jan van der Mast, 13 juli 2025